و در قصيده‌اى كه 129 بيت دارد و دربارهء وزير ابو نصر گفته ، با اين مطلع : يا عاذلى كيف اصنع ؟ * و ليس فى الصبر مطمع چنين مىسرايد : - چون عروسش در بركش كه از تابش حسن ، پرده بر رخسار دارد . - چشم نه ، بلكه گوش از حسن رخسارش تمتع مىبرد . - و آن كه خطبهء عقدش را برايت خوانده ، پيرى است كه فكرش بادپيما و بيانش رساست . و نيز عضد الدوله فنا خسرو ( م 372 ) را با قصيده‌اى كه 41 بيت است ، ثنا گفته و در آن از پيرى و فرسودگى خود ياد كرده است . ضمنا هرمحققى كه بر اين دو بيت ديگرش بگذرد ، يقين مىكند كه شاعر از سالمندان و متولدان قرن سوم است ، ملاحظه كنيد : - گوينده‌اى مىگفت : امروز باعزت و شوكت زندگى دارى و فردا باستم از دم شمشيرت مىگذرانند . - گفتمش : آيا غم و دردم فزون مىشود ؟ با اينكه صد سال و اندى رنج كشيده‌ام . بعد از اين شرحى كه در طول عمر شاعر گذشت ، ارزشى براى سخن ابن كثير در تاريخش نمىماند كه گفتهء ابن خلكان را تضعيف كرده و مىگويد : چگونه ابن حجاج پيش از ابو سعيد اصطخرى متصدى امور حسبيه شده با اينكه اصطخرى در سال 328 درگذشته و به سال 320 منصب احتساب را متولى گشته است ؟ « 1 » البته ، شاگردى او به گفتهء معالم العلماء در محضر ابن الرومى ( م 283 ) بعيد نمىنمايد ، چه اين شاگردى در قسمت ادبيات و مقدمات آن بوده و امكان دارد پيش از دوران بلوغ به محضر او رفته باشد ، درست مانند شاگردى شريف رضى نزد استادش سيرافى به روزگارى كه هنوز ده سال از عمر شريفش نگذشته بود و بيان آن در شرح حالش خواهد آمد .

--> ( 1 ) . تاريخ الشام : 11 / 329 .